<\/span><\/h2>\nIk ben Isa en tot mijn 27e had ik niets met kamperen. Mijn ouders namen ons kinderen twee of zelfs drie keer per jaar mee op vakantie, maar we waren altijd de typische pakketreizigers.<\/p>\n
Mijn enige ervaring als kampeerder was als kind, op een waanzinnig koude, regenachtige, klamme tentnacht in de tuin van het jeugdvrijetijdscentrum in Dortmund.<\/p>\n
En toch was hij al ALTIJD<\/strong> da, der Traum von einem eigenen kleinen Wohnmobil. Das Bild, wie ich zwischen den D\u00fcnen eines Strandes sitze, neben mir liegt ein gro\u00dfer, wei\u00dfer Hund und im Hintergrund steht ein kleines, altes Wohnmobil mit einer leuchtend roten Markise (ganz wichtig \ud83d\ude42 ) hat sich eingebrannt.<\/p>\nIk kan je niet vertellen waarom ik dit beeld al zolang ik me kan herinneren in mijn hoofd heb... Ik weet gewoon dat het er altijd is geweest!\u00a0Ik kende geen grote witte hond, laat staan dat ik wist hoe het was om in een camper te reizen.<\/span><\/p>\nLange tijd leek het erop dat de gedachte een droom zou blijven, want mijn werkelijkheid was een andere... een heel andere.<\/span><\/p>\nIk kreeg mijn eerste hernia op 16-jarige leeftijd tijdens een trainingskamp in Spanje. Geen enkele dokter heeft nog kunnen zeggen waarom en of alles wat daarna volgde te maken had met wedstrijdsport.<\/span><\/p>\nMaar na het eerste incident volgden er nog 22 in de volgende 6 jaar, met een mix van 12 operaties. Maar dat was helaas nog niet alles. Nadat grote delen van mijn ruggengraat verstijfd waren en ongeveer 6 maanden nadat ik mijn opleiding tot fysiotherapeut had afgerond, werd ik opnieuw ernstig ziek.<\/p>\n
Deze keer was het echter niet mijn schuld.<\/strong><\/p>\nPech, gekoppeld aan het idee dat mijn proeftijd inhield dat ik onder geen beding mocht verzuimen, betekende uiteindelijk dat ik 13 weken in een \"kunstmatige coma\" lag en de daaropvolgende twee jaar bijna de hele tijd in een rolstoel in revalidatieklinieken zat.<\/p>\n
Op dat moment ging het zo slecht met me dat vier verschillende deskundigen tot de conclusie kwamen dat geen nieuwe baan, geen omscholing, geen andere studies, het enige wat overbleef de permanente voorbereiding was.<\/p>\n
Dus mijn professionele toekomst was ook verleden tijd, A-niveau's, studies, sollicitaties... allemaal naar de prullenbak!<\/p>\n
Gelukkig had ik mijn hond Milla en mijn familie!<\/strong><\/p>\nMijn langdurige relatie eindigde tijdens mijn tijd in de rolstoel, maar mijn familie stond altijd aan mijn zijde. Vooral mijn moeder bracht dagen en nachten door aan mijn bed, dankzij speciaal verlof en kamers van familieleden, en ik denk niet dat ik ooit de moeite zou hebben genomen om mijn eigen voordeur uit te komen zonder mijn hond.<\/p>\n
\n
[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_column type=“4_4″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_text _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“]<\/p>\n
Ongeveer 2,5 jaar later begon ik me langzaam beter te voelen.<\/strong><\/p>\nIk kon halverwege weer lopen en vatte moed... op de een of andere manier zou het doorgaan, ook al is er echt iets leukers dan op 27-jarige leeftijd weten dat je als vervroegd gepensioneerde nooit meer geld zult verdienen als werknemer. Dit gevoel van je hele leven \"niet nodig zijn\" is allesbehalve \"leuk\". Nog afgezien van het feit dat ik geen geld had om van al die vrije tijd te genieten.<\/p>\n
[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][et_pb_row column_structure=“2_3,1_3″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_column type=“2_3″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_text _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“]<\/p>\n
\n
Maar zoals ik al zei, mijn gezondheid verbeterde geleidelijk en de eerste kerst op twee benen zou volgen.<\/p>\n
Net toen alles goed leek, zo normaal en eindelijk weer half gelukkig, was van het ene op het andere moment niets meer hetzelfde.<\/p>\n
We vierden kerstavond met mijn gezin en familie, zoals elk jaar.<\/p>\n
Alles was mooi, feestelijk en toch ook zoooooo gewoon.<\/p>\n
Totdat mijn moeder plotseling zei dat ze zich ziek voelde op de terugweg van het huis van onze familie op kerstavond, naast me in de auto in elkaar zakte en onder mijn handen stierf.\u00a0<\/p>\n
\n
[\/et_pb_text][\/et_pb_column][et_pb_column type=“1_3″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_image src=“https:\/\/www.planbwagen.de\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/IsasWomo-Campingblog-1-683×1024.jpeg“ alt=“Isas Womo“ title_text=“IsasWomo Campingblog 1″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][\/et_pb_image][\/et_pb_column][\/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_column type=“4_4″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_text _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“]<\/p>\n
Een groot gebarsten bloedvat was de schuldige. In november ging ze voor controle naar de dokter... alles was in orde! Sommige dingen zullen nooit begrepen worden.<\/span><\/p>\nMijn moeder was altijd iemand die zei, als ik eenmaal met pensioen kan, dan wil ik reizen, dan wil ik weer studeren via de \"Senior University\", een cursus aquarelleren volgen... dan wil ik dit, dan doe ik dat.<\/span><\/p>\n[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_column type=“4_4″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_text _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“]<\/p>\n
Te laat!<\/strong><\/p>\nAlles wat er in deze jaren is gebeurd, heeft me ertoe gebracht te zeggen dat ik mijn leven moet veranderen, het kan zo niet verder en nu ik redelijk gezond ben... als het niet nu is, wanneer dan wel?<\/p>\n
Dus herinnerde ik me mijn droom van een kleine, oude camper.<\/p>\n
Een jaar en meer dan 100 tweedehandsvoertuigen later kon ik mijn allereerste camperreis maken.<\/p>\n
3 Tage M\u00f6hnesee, keine 100 Kilometer von zuhause entfernt und gespickt mit 327 Anf\u00e4ngerfehlern, aber f\u00fcr mich war es der Start zu einem ganz gro\u00dfen Abenteuer. \ud83d\ude42<\/p>\n
Natuurlijk was mijn hele familie veel minder overtuigd van mijn reisplannen dan ik, ze waren allemaal erg bezorgd dat het \"zieke meisje niet alleen kon reizen\".<\/p>\n
Hmmmm... ja!<\/strong><\/p>\nBovendien was er zo'n 7-8 jaar geleden vrijwel geen Duitstalige informatie online over alleen reizen met een camper. Er was veel over backpacken etc., maar \"kamperen\" alleen met een camper als vrouw... er was niets!<\/p>\n
Van het een kwam het ander...<\/p>\n
Hoewel ik al haar zorgen begreep, werkten de dagelijkse telefoontjes met familie en vrienden op mijn zenuwen. Soms ging mijn mobiel 3-4 uur ononderbroken over omdat iedereen wilde weten of het goed met me ging.<\/p>\n
Bovendien was er, zoals ik al zei, geen informatie van andere soloreizigers online te vinden, dus sloeg ik met mijn eigen blog twee vliegen in \u00e9\u00e9n klap.<\/p>\n
Vrienden en familie konden regelmatig controleren of het goed met me ging en andere mensen met dezelfde droom konden informatie ontvangen.<\/p>\n
Ik begon eerst met bloggen via een heel eenvoudig, gratis portaal, maar dat stopte na ongeveer een jaar met werken.<\/p>\n
Dit maakte voor mij eigenlijk duidelijk dat ik niet verder zou gaan met schrijven. Want na een jaar waren de grootste zorgen van familie en vrienden verdwenen.<\/p>\n
Oben auf war es so, dass mir meine Schulzeit nicht unbedingt viel Freude am Schreiben gelassen hat. Laut meines Deutschlehrers bin ich wahnsinnig phantasielos, meine Ausdrucksweise ist mal gerade so ausreichend und ok, dass meine Rechtschreibung Z\u00fcge von Legasthenie zeigt, ist wahrscheinlich wirklich wahr.\u00a0 Nicht gerade die beste Grundlage f\u00fcr einen eigenen Blog! \ud83d\ude42<\/p>\n
Maar toen begon ik steeds meer berichten te ontvangen van volslagen onbekenden die wilden weten hoe ze me konden blijven volgen. Op een gegeven moment vertelde ik een goede vriendin over deze berichten en ze vroeg me rechtuit: \"En waarom doe je het niet op de juiste manier? Je hebt toch tijd en niets te verliezen?\"<\/p>\n
Maar ik wist HELEMAAL NIETS <\/strong>Ik had het geld niet om een duur bureau in te huren.<\/p>\nDus spendeerde ik de volgende weken en maanden bijna dag en nacht online op zoek naar alle informatie die ik nodig had om mijn eigen blog op te zetten.<\/p>\n
[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_column type=“4_4″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_text _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“]<\/p>\n
Ruim 4 maanden later werd IsasWomo gelanceerd!<\/strong><\/p>\nWat volgde was een mix van hard werken en geluk!<\/p>\n
[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][et_pb_row column_structure=“1_4,3_4″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_column type=“1_4″ _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“][et_pb_code _builder_version=“4.5.1″ _module_preset=“default“]